Leczenie nerwic

Nerwica wegetatywna – omówienie

Osoby które cierpią na nerwicę wegetatywną odczuwają szereg dolegliwości somatycznych, których jednak nie da się uzasadnić medyczną diagnozą.

Przykładowo może to być ucisk w żołądku, ból w klatce piersiowej, kołatanie serca, mrowienie i drętwienie dłoni, mrowienie w gardle, suchość w ustach, bardzo częste oddawanie moczu.

W pierwszej kolejności osoby cierpiące na zaburzenia psychosomatyczne zgłaszają się na badania (np. EKG), te jednak nie wskazują na to, aby w organizmie toczył się jakikolwiek stan chorobowy.

Wówczas pacjenci odsyłani są do psychologa klinicznego, który stwierdza zaburzenia psychosomatyczne. A jako ich przyczynę wskazuje – psychikę osoby z zaburzeniami nerwicowymi; nieuświadomiony lęk jest przyczyną występowania objawów cielesnych.

Statystyki wskazują, że na ww. nerwicę najczęściej zapadają kobiety w średnim wieku, najczęściej co nie znaczy, że tylko one. Objawy tego typu nerwicy obserwuje się także u dzieci, młodzieży, a także u osób w podeszłym wieku.

Nerwice wegetatywną leczy się przy pomocy psychoterapii i farmakoterapii.

Choć ważniejsze miejsce należy oddać psychoterapii, jako metodzie skutecznej.

 

Nerwica histeryczna – co warto wiedzieć?

Potoczna nazwa histeria – fachowo określana jest jako nerwica histeryczna, choć psychologowie mówią także o osobowości histerycznej.

Przyjmuje się, że etiologią tego rodzaju nerwicy są urazy psychiczne.

Specjaliści wskazują na fakt, że osoby z zaburzeniami histerycznymi cechuje silny egocentryzm, chęć skupienia uwagi na sobie, przesada, a także konwersja histeryczna.

W konwersji histerycznej pacjent odczuwa różne dolegliwości somatyczne, które nie pokrywają się z rzeczywistym stanem zdrowia. Przykładowo chory nagle traci słuch, mowę, wzrok, przytomność, ma drgawki, itp. Wszystko to zaś ma podłoże emocjonalne i nerwicowe –  np. maratończyk nagle traci władzę w nogach.

Jak wspomniano, przyczynę nerwicy histerycznej uparuje się w urazach psychicznych, a także przeciążeniu układu nerwowego. Ponadto, specjaliści wskazują także na wystąpienie w życiu pacjenta sytuacji, która może zagrażać jego/jej życiu – wówczas reakcja jest bardzo silna i może wyzwolić zaburzenia histeryczne.

Choć w nerwicy histerycznej dominują wyłącznie objawy nerwicowe, to w przypadku ich nasilenia – mogą także wystąpić zespoły psychotyczne.

Histerię leczy się przy pomocy psychoterapii, a także hipnozy. Wielu specjalistów zaleca także podawanie środków uspokajających.

Nerwica na przykładzie nerwicy neurastenicznej

Nerwice jako zaburzenia lękowe podzielono w polskiej psychiatrii wg typów. W poniższym opracowaniu będzie mowa o nerwicy neurastenicznej, która objawia się u osób cierpiących na nią m.in.: apatią, uczuciem ciągłego zmęczenia, brakiem energii i chęci do działania, drażliwością. Ponadto, chorzy mogą odczuwać także bóle głowy, mięśni, brzucha, zaburzenia jelitowe.

Termin nerwica neurasteniczna (z łac. neurasthenia) można przetłumaczyć jako „słabość nerwów”, jako że towarzyszy jej niezmienne szybkie zmęczenie układu nerwowego.

Zmęczenie to dotyczy nie tylko umysłowego wyczerpania; chorego męczy każdy rodzaj aktywności (praca, czytanie ulubionej lektury, kino, teatr, koncert, itd.). Jest to także osłabienie fizyczne organizmu.

Dodatkowo, osoba z nerwicą neurasteniczną nie jest w stanie skupić swojej uwagi na niczym, wszystko ją drażni.

Choć nie ma jednorodnej etiologii omawianej nerwicy, to wielu lekarzy wskazuje na fakt życia w nieustannym pośpiechu, dużym stresie, napięciu, presji, konfliktach. To wszystko nie jest korzystne dla wrażliwego układu nerwowego i może przyczynić się do rozwoju tego schorzenia.

Niezwykle ważną kwestią jest podjęcie leczenia przez chorego. W nerwicy neurastenicznej skuteczne sposoby to: wypoczynek, możliwość regeneracji – najlepiej poprzez zmianę środowiska, fizykoterapia (hydroterapia), nauczenie się technik relaksacyjnych – z pomocą przyjdzie psycholog/terapeuta.

Co dalej?

Leczenie zaburzeń psychicznych jest zawsze dużym problemem. Nigdy też nie wiadomo w 100% czy nie powrócą one po jakimś czasie od zakończenia leczenia. Pogorszenie stanu zdrowia może pojawić się w przypadku psychoz, schizofrenii, nerwic oraz właściwie wszystkich chorób związanych z psychika.

Po skutecznym leczeniu nerwicy są duże szanse, że pacjent będzie mógł żyć długo bez nawrotu choroby.. Trzeba się jednak liczyć, że istnieje również prawdopodobieństwo nawrotu. Lekarz i psychoterapeuta powinni uczulić pacjenta oraz jego najbliższych na taką ewentualność, co pozwoli w przyszłości szybko zareagować na wszelkie niepokojące objawy.

Psycholog – co Cię tam czeka?

W przypadku osób chorujących na nerwice bez odwiedzenia psychologa lub psychoterapeuty się nie obędzie. Leczenie farmakologiczne jest w tym wypadku skuteczne, ale zazwyczaj jedynie zmniejsza uciążliwość objawów nie eliminując ich zupełnie. Dopiero zajrzenie w głąb psychiki chorego pozwala odnaleźć przyczynę zachowań nerwicowych, co pozwala podjąć skuteczną psychoterapię.

Ponieważ u podłoża nerwic zazwyczaj leżą problemy z dzieciństwa lub okresu młodzieńczego, często mija sporo czasu zanim terapeuta odnajdzie przyczynę zaburzeń, która objawia się lękiem czy fobiami. Kiedy jednak zostanie odkryta przyczyna choroby, wówczas istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo wyleczenia się z nerwicy. Dzięki terapii indywidualnej lub grupowej (metoda uzależniona jest od pacjenta oraz jego potrzeb) można dojść do stanu, kiedy już nie potrzebne będą kolejne tabletki, a życie wreszcie przestanie być obciążone lękami.

Farmakoterapia

Leczenie nerwicy zazwyczaj oparte jest na dwóch filarach – farmakoterapii i psychoterapii. Pacjentom z silnymi objawami nerwicowymi, które bardzo utrudniają im życie zaczyna się leczyć podając odpowiednio dobrane leki uspokajające, przeciw lękowe oraz antydepresanty.

Obecnie lekarze mają do wyboru bardzo wiele różnych specyfików, które mogą podać swoim pacjentom. Dobór leków uzależniony jest przede wszystkim od stanu pacjenta oraz tego jak reaguje na poszczególne substancje lecznicze.

Pacjent, który rozpoczyna leczenie farmakologiczne powinien być świadomy, że część z leków podawanych podczas terapii nerwic jest silnie uzależniająca. Dlatego też bardzo ważne jest ścisłe stosowanie się do zaleceń lekarza w zakresie przyjmowania leków.

Kolejną niezwykle istotną sprawą związaną z leczeniem nerwicy jest to, że nie powinno być ono prowadzone tylko za pomocą leków. Środki farmaceutyczne zmniejszają dolegliwości i łagodzą objawy choroby. Dzięki nim pacjent może normalnie funkcjonować w społeczeństwie. Niestety samo uspokojenie psychiczne to za mało. Odstawienie leków zazwyczaj prowadzi do powrotu wcześniejszych problemów, niekiedy nawet o zwiększonej mocy. Dlatego bardzo ważne jest skojarzenie farmakoterapii z wizytami u psychologa.

Rozpoznanie

W przypadku nerwic najważniejszym krokiem w kierunku ich leczenia jest dobra diagnoza. Trzeba wyraźnie zaznaczyć, że w wielu wypadkach rozpoznanie nerwicy wcale nie jest proste. Często lęki i fobie, które są jednymi z głównych objawów nerwic zakrywane są przez dolegliwości fizyczne. Lekarze rodzinni, a nierzadko także specjaliści leczą objawy somatyczne nie zawsze domyślając się, że ich podłoże może wynikać z problemów psychicznych. Nierzadko więc zdarza się, że pacjent z nerwicą trafia do psychiatry czy psychologa nawet po wielu latach nieskutecznych terapii nakierowanych na schorzenia fizyczne.

Kiedy pacjent trafi do specjalisty od „duszy”, wówczas może być prowadzona dokładna diagnostyka, która w przyszłości pomoże skutecznie leczyć nerwicę.

Przyczyny nerwic

Zdaniem psychologów przyczyny nerwic, lęków i fobii należy szukać głęboko w psychice. Najczęściej powstają one wskutek złych wspomnień z okresu dzieciństwa i młodości. Często można też spotkać się z twierdzeniem, że zachowania nerwicowe powstają wskutek narastających „konfliktów” między naturalnymi potrzebami jednostki, a narzuconymi jej normami akceptowanymi społecznie.

Zdaniem części psychologów nerwice powstają u osób, na które konfliktowe sytuacje mają bardzo silny i długotrwały wpływ. Często spotykaną przyczyną powstawania lęków jest sytuacja, gdy dziecko z jednej strony chce rozpocząć życie na własną rękę, a z drugiej czuje potrzebę opieki nad starszym, często samotnym rodzicem. Takich sytuacji w naszym życiu jest wiele. Jedni potrafią sobie z nimi radzić, a u innych pojawiają się lęki fobie i zachowania nerwicowe.